ترجمه حکمت 443 نهج البلاغه

هنگامى كه خبر مرگ مالك اشتر، رحمه الله، به او رسيد، فرمود:

مالك، مالك چه بود! به خدا سوگند، اگر كوه مى بود، كوهى بى همتا و سرافراز بود و اگر صخره اى بود، صخره اى سخت بود كه سم هيچ ستورى آن را نمى سود و هيچ پرنده اى به اوجش نتوانست پريد.

سید رضى گويد: «فند» كوه هاى منفرد و جدا از ديگر كوهها را گويند.

وقتى خبر مرگ اشتر رحمة اللّه عليه به حضرت رسيد، فرمود:

مالك و چه بود مالك به خدا قسم اگر كوه بود كوهى جداى از كوهها بود، و اگر سنگ بود سنگى سخت بود، مركبى به بلنداى آن نمى رسد، و پرنده اى بر قله آن نمى پرد.

«فند» به معناى كوهى جداى از كوههاست.

[و چون خبر مرگ اشتر بدو رسيد فرمود:]

مالك مالك چه بود! به خدا اگر كوه بود كوهى بود جدا از ديگر كوهها و اگر سنگ بود سنگى بود خارا كه سم هيچ ستور به ستيغ آن نرسد و هيچ پرنده بر فراز آن نپرد.

[و فند كوهى است از ديگر كوهها جدا افتاده.]

هنگاميكه خبر مرگ اشتر -خدايش بيامرزد- بامام عليه السّلام رسيد (در بزرگوارى و دلاورى او) فرمود:

مالك رفت امّا چه بود مالك، سوگند بخدا اگر كوه بود كوهى جدا مانده و بزرگ بود، و اگر سنگ بود سنگى سخت بود كه (از بزرگى و سختى) هيچ حيوان سم دار رهنورد بآن بالا نمى رود، و هيچ پرنده اى بر آن نمى پرد (او يكتا و يگانه بود و هيچكس بر او پيروزى نمى يافت).

(سيّد رضىّ «عليه الرّحمة» فرمايد:) فند بمعنى كوهى است كه از كوهها جدا است.

هنگامى كه خبر شهادت مالك اشتر رحمه الله به امام عليه السلام رسيد، امام عليه السلام درباره او چنين فرمود:

مالك، اما چه مالكى! به خدا سوگند اگر كوه بود يكتا بود و اگر سنگ بود سرسخت و محكم بود. هيچ مركبى نمى‏ توانست از كوهسار وجودش بالا رود و هيچ پرنده‏ اى به قله آن راه نمى‏ يافت.

مرحوم سيد رضى مى افزايد: «واژه فِند (بر وزن هند) به معناى كوه يكه و تنهاست».